Een stukje Schotland in Drenthe
Het inspirerende verhaal van Kees Mulder
Eigenaar Het Wapen van Schotland
Niet elke ondernemersreis begint met een strak plan, dat geldt ook voor Kees. Zijn weg naar het ondernemerschap groeide gaandeweg, gevormd door verschillende ervaringen en een duidelijke voorkeur voor werken met mensen. Wat begon buiten de horeca ontwikkelde zich tot een sterke visie op gastvrijheid, samenwerking en beleving. Geen vluchtige trends, maar bouwen aan iets dat klopt.
Stap voor stap ontstond een plek waar mensen centraal staan, waar ruimte is om te groeien en waar collega’s voelen als familie
Kun je iets over jezelf vertellen?
Ik ben Kees Mulder en eigenaar van Het Wapen van Schotland. Ik ben geboren in Amsterdam, maar al jong verhuisd naar Drenthe, waar ik ben opgegroeid. Daardoor voel ik me eigenlijk altijd een beetje tussen twee werelden in, iets wat me heeft gevormd in hoe ik naar mensen kijk en met hen omga.
Samen met mijn vrouw Petra zijn we in 2008 voor onszelf begonnen en is Het Wapen van Schotland ontstaan.
Het contact met gasten, dat is waar het om draait
Wat kun je vertellen over je achtergrond en hoe je hier terecht bent gekomen?
Mijn achtergrond ligt niet in de horeca. Ik heb eerst andere richtingen geprobeerd, maar daar miste ik vooral het contact met mensen en de afwisseling. Uiteindelijk kwam ik bij Van der Valk in Spier terecht en daar viel alles op zijn plek. Het werken met gasten, het schakelen op drukke momenten en het samenwerken met collega’s geeft mij energie. Ik merkte dat ik hier mezelf kon zijn en dat ik hier mijn kwaliteiten kwijt kon. Vanaf dat moment wist ik dat dit de richting was waarin ik verder wilde groeien. Ook werkte ik hier samen met mijn vrouw, we hebben elkaar nog beter leren kennen daardoor.
Hoe is de stap naar het ondernemerschap ontstaan?
Op een gegeven moment voelde ik dat ik meer wilde dan alleen werken voor een ander. Die gedachte zat er al langer, maar werd sterker door persoonlijke omstandigheden. Dat heeft mij doen beseffen dat je kansen moet grijpen en niet te lang moet blijven twijfelen. Het nummer ‘Angst is mar veur eben, spiet is veur altied’ van Daniël Lohues past daar goed bij en is voor ons ook een bijzonder nummer. Uiteindelijk hebben mijn vrouw Petra en ik de stap gezet en zijn we ervoor gegaan. Dat was spannend, maar ook iets waar we volledig achter stonden.
Heeft Het Wapen van Schotland ook een betekenis?
Voordat we dit kochten zat er en in Oosterhesselen een restaurant die Schots eten serveerden, dit werd ons lievelingsrestaurant en het triggerde ons ook om naar Schotland op vakantie te gaan. De naam en het concept zijn dus ontstaan vanuit onze interesse in Schotland en vooral ook de gastvrijheid van de Schotten. De sfeer spraak mij enorm aan: toegankelijk, warm en eerlijk. Dat wilde ik ook terug laten komen in de zaak. Later kwam ik erachter dat ook in de oorlog Canadezen met Schotse roods Hooghalen hebben bevrijd. Dit maakt voor mij de cirkel weer rond.
Terwijl we op vakantie waren in Schotland, werden we gebeld met de deal is rond
Wat typeert jouw als ondernemer?
Mijn manier van ondernemen draait om flexibiliteit en denken in oplossingen. Je krijgt altijd te maken met situaties die anders lopen dan gepland, dus het is belangrijk dat je kunt schakelen. Ik geloof sterk in het hebben van een plan B en soms zelfs een plan C. Tegelijkertijd draait ondernemen voor mij vooral om de mensen.
Mijn personeel is daarin de basis van de zaak. Ik zie ons echt als een team waarin iedereen even belangrijk is. Of je nu in de keuken staat, in de bediening werkt of achter de schermen bezig bent, we hebben elkaar nodig. Ik vind het belangrijk dat mensen zich hier veilig voelen, zichzelf kunnen zijn en de ruimte krijgen om te groeien.
Ik geef mensen graag kansen, ook als ze die niet overal krijgen. Uiteindelijk wil ik dat mijn personeel voelt dat het echt “wij” is.
Het glas is altijd halfvol in plaats van halfleeg
Wat maakt deze plek bijzonder?
Voor mij is Het Wapen van Schotland meer dan alleen een restaurant. Het is een plek met een eigen geschiedenis, die je nog steeds terugziet en voelt in het pand. Zo ontdekte ik dat de Franse schilder Alphonse Stengelin hier jarenlang elke zomer naartoe kwam om de omgeving vast te leggen, juist omdat het licht en de lucht hier steeds anders zijn. Inmiddels hangen er ook weer een aantal van zijn schilderijen in de zaak, wat het verhaal echt tot leven brengt.
Tegelijkertijd vind ik het belangrijk dat mensen zich hier op hun gemak voelen. Dat het een toegankelijke plek is waar je gewoon binnen kunt lopen en waar het goed voelt. Die combinatie van historie, sfeer en beleving maakt deze plek voor mij bijzonder.
Maar voor mij gaat het nog verder dan dat. Mijn ambitie gaat verder dan alleen een goed restaurant runnen. Ik wil niet een restaurant ín het dorp zijn, maar het restaurant ván het dorp.
Een plek waar mensen samenkomen om te herdenken, het leven te vieren en herinneringen te maken. Waar jongeren hun eerste bijbaan hebben en doorgroeien tot jongvolwassenen. Een vertrouwde omgeving waar je onderdeel wordt van iets groters. Op die manier probeer ik, samen met mijn team, bij te dragen aan de leefbaarheid en saamhorigheid in het dorp.
